Archive In press Route on map Iran Pakistan India Bangladesh Nepal Malaysia Thailand Cambodia Vietnam Lao Sumatra (Indonesia) Java (Indonesia) New Zealand Australia      گزارشات     residan be Wellington ........... ................................................................. 4/17/2008   derakht kari dar madrese Putaururu ............... sorry ke hanooz nanveshtam ................................................................. 4/11/2008   Hamilton va festivale Ballon sorry hanooz kheyli gereftaram...be zoodi minvisam ................................................................. 4/11/2008   Hamilton be zoodi minvisam ................................................................. 4/8/2008   derakht kari dar madrese Melville Intermediat school   ................................................................. 4/8/2008   derakht kari dar madresed Hamilton boy high school   ................................................................. 4/8/2008   derakht kari dar madrese Peachgrove   ................................................................. 4/8/2008   Kids On Bike and planting tree   ................................................................. 4/8/2008   Auckland Minvisam ................................................................. 4/8/2008   Parvaz vase NZ Be zoodi minvisam ................................................................. 4/8/2008   Noroozetan pirooz be ghole ghadimiha baz ham bahar shod o yek sal az omre ma kam shod vali man be in bishtar aghide daram ke baz ham bahar shod o ma inghadr khoshbakht boodim ke yek bahare dige ro ham tajrobeh konim. sale gozashte zamane sal tahvil kathmandu bodam va ye mehmonie kheyli mofasal dashtam ba chand ta az dostam vali emsal ta hododi tanha boodam vali in mozooe baese oon nashod ke norooz ro jashn nagiram. doroste inja az bahar khabari nist va hich hesi az bahar vojod nadare va hamchenin az norooz vali be khobi mitonam hes konam booye bahario ke to khake pake vatanam pichideh o atre yas o maryam ro. be khobi tasavor mikonam dashthaye sabzi ke mamlo az shaghyegh hastan o bade naze bahari. emsal ro vase khodam va be tanhaee jashne koocheki gereftam, sofre haft sini chidam va baz arezoo kardam chizio ke khodam ham azash bikhabaram. mamnoonam az ariane doste khobi ke in modate toolani ro pishesh boodam va komakamkard ke sofreh haftsini dashte basham. bahar mobaraketoon bashe va delhatoon hamishe shad o tanetoon salem va khodatoon posht o panahetoon. ................................................................. 3/23/2008   Barkhi az moshkelate safar   khondane in matlab shayad kheyli lezat bakhsh nabashe vali inha goshe ee az moshkelate safar hastesh. ba in hal yad varie hamin lahezate sakht ham be khodie khod lezat bakhshe va khoda ro shakeram az babate har anche mide, rahat o sakht ke har do dar kenare ham zibast. hamontor ke goftam man rooze Neypi ke rooze sokoot bood ro toye hotel to shahre Denpasar mondam va hame rooz ro kar kardam. koli az karhaye aghab mondamo anjam dadam va in khodesh kheyli khob bod. ba tavajoh be inke visam dasht tamom mishod va bayesti peygire visaye australia ham mishodam tasmim gereftam ke rooze 8 March harekat konam va ta bandar ke 130km bood rekab bezanam va az onja ba bus beram Jakarta ta rooze 9 beresam va karhamo anjam bedam ke rooz 10 March ro az avale sobh donbale karhaye edarim basham ta be hamashoon beresam va khob ghablesh esterahat ham karde basham. vase hamin tasmim gereftam ke vasayelamo shab jam konam va docharkham ro ham bar konam shabi va faghat sobhe zood savar besham va bedoone etlafe vaght harekat konam. tasmim dashtam ke shab ro zood bekhabam vali ba 2 nafar faransavi mashgghoole sohbat shodam va ye dafe be khodam omadam didam saat az 11 shab gozashte va man hanooz bayesti koolehamo bebandam. kheyli khaste boodam va be shedat khabam miomad vali bayesti in karo shabi anjam midadam. shoro kardam be tamiz kardane vasayelam. dashtam ojaghe khorak pazimo jam mikardam ke feshare havaye dakhelesho khali nakardam va meghdari az benzine on roye zamin rikht, vasayelamo az atrafe benzin jam kardam vali kheyli behesh tavajohi nakardam va edame dadam be jam kardane vasayelam bi tavajoh be khatare benzini ke roye zamin rikhte bood va khob kam ham nabood. dashtam ojaghamo mizashtam toye kifesh ke ye eshtebahe ahmaghane anjam dadam, ba fandak bazi kardam o ono roshan kardam ke ye dafe didam ye atishe bozorg jolome va makhzane benzin ke ono cover karde bodam dare misooze. bayesti atish ro az makhzane benzin door mikardam ta dagh nashe vagarna hatman monfajer mishod. ta coveresho keshidam biroon va makhzano part kardam biroone otagh hanme sarangoshtam sookhte bood. ama in ahme jarian nabood chon vaghti be otagh bargashtam diodam parde dare misooze va ye atishe bozorg ro be vojod avorde va atish dare be saghf mirese, saghf choobi bood va divarha ham choobi bodan va in yani....belafasele parde ro keshidam paeen va shoroe kardam be khamoosh kardanesh va hamcheninkhamoosh kardane atishe roye zamin. khoda kheyli komakam kard ke zamin mozaeek bod va hich poosheshi nadasht vagarna.... belakhare bad az modate nesbatan kootaghi atish ro khamoosh kardam vali ba ye otaghe pore doode siah va divarhaye siah rooberoi bodam va mardomi ke az panjereh daran mano zol mizanan. kheyli khaste boodam va kami asabi shode boodam vali chareh ee nabood va bayesti divarha ro tamiz mikardam va kaf ro va dood ro ham az otagh biron mikardam ke betoonam bekhabam. va taze bad az on bayesti vasayelamo jam mikardam. on shabo kheyli dir khabidam va ba tavajoh be sharayeti ke dashtam khabe khobi nadashatm, kami asabi boodam toye khab va khastegi ro tanam mondesh. sobhe zood saat 5 bidar shodam va ba tavajoh be inke docharkham kamelan amade bood faghat savar shodam va harekat kardam. kheyli sharmande boodam pishe sahebe hotel va sobh raftam pishesh ta azash ozarkhahi konam va age lazeme poole parde ro bedam , dashtamaz namaye biroone hotel ax migereftam ke omad va goft bia ba ham ye ax begirim !!!! va in raftaresh kheyli mano aroom kard. jedan dastesh dard nakone. hame mardome andonezi injorian, mehraboon o dost dashtani. az onja harekat kardam be samte bandar. bayesti 130km rekab mizadam vali hanooz zehnam aroom nabood va hesabi dargir bood. dashtam rekab mizadam va fekram hesabi mashghool bood ke ye dafe didam ye mare bozorg vasate jade ast va ta omadam be khodam biam az roosh rad shode boodam. ba tavajoh be etefaghhaee ke modam dasht mioftad in kheykli azyatam kard. hamishe saey mikonam ke havasam be hata hasharati ke vasate jadeh hastan basham vali in dafe mare be on bozorgi ro nadidam va in baz khodesh ye feshare dige bood ke mano bishtar ranj midad. belakhare hodode saat 3 asr residam be bandar va ba ghayegh raftam be on samte ab ke Java bodesh. avalish shahre Java dorost chasbide be sahel bod va ba 10km rekab zadan residam be terminal. bayesti vase Jakarta bus peyda mikardam vali az onja faghat bus bod vase Surabaya ke 300km fasele dasht ta onja. onja koli bus bood va har 15 daghighe ye bus harekat mikard vali hich kodom mano savar nakardan chon ke docharkhe dashtam va majboor shodam beram vasate jadeh va ye az montazer besham va belakhare ye vanet mano savar kard. saat 5 asr az onja be samte Surabaya harekat kardim 300km va 7 saat safar. .........bebakhshin man daram ino toye forodgah minvisam va alan bayesti beram savare havapeyma besham ta baz az in yeki ham namoondam. baghiasho be mahze inke residam be Auckland khaham nevesht,,,,,sharmandeh!!!!!!!!!!!!!!! . . Bebakhshid ke edame in matlab ro dirtar neveshtam chon akharin nafari boodam ke savare havapeima dashtam mishodam. docharkhamo andakhte boodam aghabe vanet va be samte Surabaya harekat mikardam. Ranande ghabol karde bood ke mano bebare va man poole sham ro hesab konam ke hodode 5$ mishodesh. Kheyli khob bood , hamin ke mano az onja mikeshid biroon khodesh koli arzesh dasht. saat 12:30 shab residam be terminale Surabaya va raftam soraghe bus haye Jakarta…akharin bus faghat 5 daghighe ghabl rafte bood va bayesti ta farad saat 10 sobh sabrt mikardam . kheyli khaste boodam ham jesmi va ham ravani. Baroone miomad va man behtarin raho in didam ke beram be samte otooban va to jaygahe avarezi vaysam shayad kasi mano bebare Jakarta. Az chand nafar adrese otooban ro gereftam va rah oftadam zire baroon be samte otoban. On moghe shab faghat gahan dake haye koochiki ke sigar o tanagholat mifrookhtamn baz boodan ke ona ham aslant engelisi balad naboodan va har kodoom ye adresi behem midad. Kholase bad az 2 saat dore khodam charkhidan ye dafe khodamo dobare jolo terminal didam, khaste o khis. Behtar didamke beram va montazer besham chon dige tavane sare pa mondan ro nadashtam. in dafe az ye dare dige terminal reside boodam va bayesti chand ta kooche barik o toodartoo ro rad mikardam ta varede mahvate terminal besham. Toye on kooche ha gahan ye dari baz bood va noorhaye rang o range atrafe dar va chand ta khanoom ba lebashaye nesfeh o nimeh ke jolo dar vaysade bodan o har kasi ke rad mishod ro davit mikardan be dakhel va khob mosalaman chand ta marde heykal ham dor o bareshoon bodan. Adamaye motade vasate koocheh o salone bilyarde por az doode sigar o music haye bolande on faza mano yade dastanhaye sadegh hedayat mindakht. Kholase az vasate ona rad shodam va varede mahvate terminal shodam. Saat hodode 2:45 shab bod va man hanooz lebase docharkhe tanam bood va kamelan khis boodam. Be samte etelaat raftam ta bebinam gozineh digeh ee daram ya na? didam ye bus hast vase shahre Semarang ke vasate rah boodesh vat a 15 daghighe dige harekat mikard. Didam az onja mondan behtare va hade aghal mitonam to bus bekhabam va zamano hefz konam. Bus mesle bushaye 10 sale pishe roostahaye iran boodesh ke daresh hamishe baz bood o jolohar dehati mistad. Majboor shodam 3 ta belit begiram 1 vase khodam va 2 ta vase docharkham ta bezaran savar besham. saat 9:30 sobh residam be on shahr va az onja ta Jakarta hodode 430km rah boodesh. Mostaghim raftam soraghe bus Jakarta vali ona ham goftan ke savaram nemikonan chon docharkhe daram. Hesabi az nazare ravani paeen boodam va hosele bahs ro nadashtam, kheyli ba etemad be nafse bala be khodam goftam veleshoon kon, boro sare jadeh va ye mashin begir to ke koli vaght dari. raftam soraghe otoban vali to andonezi docharkhe ejazeh vorod be otoban ro nadare va manam ino midonestam faghat raftam ke joloavarezi mashin begiram. Vali masole avarezi david jolomo gereft ke hagh nadari vared beshi. Har chi bahash sar o kale zadam ke baba man nemikham rekab bezanam mikham mashin begiram vali aslant dozarish nemioftad va faghat migoft ke docharkhe mamnooe. Akharesh asabam khord shod va lagad zadam be charkho goftam baba in lamasabo mikham bendazam aghabe ye olagh bebaramesh Jakarta….vaghti did asabaniam david raft to otaghesh va bade chand daghighe omad va goft sabr kon alan patrole bozorgrah miad. bad az 10 daghighe patrol omad va behem goft ke charkheto bezar aghabe patrol ta bebaramet onvare otoban ke hodoe 25km boodesh va az onja mashin begir. onvare bozorgrah ye shahre koochik boodesh va onja didam ke vasate shahr nemitonam mashin begiram va bayesti az shahr beram biroon. Rekab zadam va az shahr raftam biroon va ye noghte monaseb istadam ta ye mashin begiram. Bad az 2 saat zire aftab vaysadan didam ke onja aslant monaseb nist vabehtare bazam beram jolo tar. 10km bishtar rekab zadam va baz 2 saat dige zire aftab o bazam hichi. Belakhare be in natije residam ke tanha rahi ke mitonam mashin haro negah daram tavasote police va behtare beram jolo ye pasgahe police. 15 kmdige rekab zadam va khodamo be pasgahe police resoondam va onja ham 2 saat mondam ta belakhare ye mashin gereftam.   Zamani ke jolo pasgahe police boodam ye badbadak didam oftade vasate mazrae va raftam soraghesh, bad az hodoe 20 sal badbadak bazi kheyli lezat dasht va rahe khobi bood vase takhlie ravani va aroom shodan.   Kholase saat nazdike 4 asr ye treili vasam istad va ghabool kard ke mano bebare Jakarta. Hesabi khoshhal az inke belakhare ye mashin giram omade bood paridam bala. Khoshhal boodam ke on khali bare va sari harekat mikone. hesabi khaste boodam va to takhtesh khabidam , bad az 3 saat bidar shodam va dor o baramo negah kardam…oh khodaye man toye 3 saat faghat 5km rafte boodim. Az ranande porsidam chand saat rah darim ta Jakarta va on goft 14 saat.   Vase sham ye ja vaysadim va man az forsat estefade kardam o davidam raftam to toilet khodamo shostam ke laaghal booye bad nadam.   Didam hich rahi nist va faghat behtare ke relax basham va bekhabam. Khplase saat 5 sobh residim be Jakarta , onam na nazdike jaee ke man bayesti miraftam. Az onjaee ke mano piade kard hanooz 40km rah dashtam ta khoneh va toye trafike sanguine sare sobhe Jakarta shoroe kardam be rekabzadan vali hesabi khoshhal bodam ke belakhare residam be Jakarta. Jakarta vasam shode bood ye kaboos, yani mishe bellakhare beresam be Jakarta?   Roozhaye kheyli sakhti bood vali khoda ro shokr kea z pasesh bar omadam va in roozha va moshkelatesh faghat mano ghavi tar kard o aroom tar va saboor tar nesbat be moshkelate safar. Khoda ro shakeram az babate hame in moshkelat o az inke in forsato behem mid eke ghavi tar besham. rasti alan to foroodgahe paytakhte keshvare Brunei hastam to salone transit va montazere parvaze badim ke be Australia ast va az onja ba ye tavaghofe 2-3 saate miram be Auckland va edame midam safaro to keshvare zibaee ha . ................................................................. 3/23/2008   مسير حرکتم درجاوا Merak-Jakarta-Bandung-Ciamis-Yugyakarta-Solo-Surabaya......Denpasar- ................................................................. 3/9/2008   مسير حرکتم در سوماترا Dumai-Pekanbaru-Bukittingi-lake Maningjau-Jambi-Palembang-Lampung ................................................................. 3/9/2008   بالي. نيپی و سال نو من روز خیلی خاصی به بالی رسیدم که روز سال نو واسه مردم هندوست و اسم اونروز نپی است.مردم بالی که اکثرا هندو هستن مراسم خاصی دارن واسه اونروز که جالب دیدنش و یکی از دلایلی که بخودم فشار آوردم به بالی برسم دیدن اون مراسم بودش. وقتی به بالی رسیدم ساعت حدود 11 بودش و با وجود خستگی زیاد که داشتم و گرسنگی ترجیح دادم که اول به بندرگاه برم تا ببینم میتونم اونجا یه کشتی پیدا کنم واسه نیوزلند و خوب همونطور که پیش بینی میکردم چیزی اونجا پیدا نکردم و ساعت 1 دوباره به شهر برگشتم تا یه اتاق بگیرم.شهر حال و هوای خاصی داشت و مردم هم درگیر سال نو و مراسم خاص اون بودن. زنهای زیادی ظرفهای میوه و غذا رو روسرشون حمل میکردن که به معبد ببرن و توی هر خیابانی یه گروه از مردم در حال ساختن یه عروسک خیلی بزرگ بودن که قیافه های وحشتناک و عجیب غریبی داشتن اون عروسکها. اونا 3شب اون عروسک رو حرکت میدن و تا جائیکه می تونن سروصدا ایجاد میکنن و با این کار شیطان رو از وجودشون و از شهر بیرون میکنن و روز بعد که نپی است همه جا ساکت همه جا تعطیل حتی فروشگاهها و بندر. و هیچکس حق نداره از خونه بیاد بیرون همه جا بسته است و برق هم حق ندارن روشن کنن و شهر کاملا تاریک و ساکت. اونا اعتقاد دارن که وقتی شیطان رو بیرون کردن با سروصدا روز بعد که شیطان برگرده می بینه هیچ خبری تو شهر نیست و کسی نیست اونجا واسه همین میره و به شهر برنمیگرده. حتی هتلها پرده هاشونو میکشن و شهر حال و هوای خاصی رو داره هر چند منهم بیرون نرفتم!!! حتی به چند تا هتل رفتم و به من اتاق ندادن واسه اینکه می خواستن ساکت باشه اونجا. اولش تصمیم داشتم که اونروز شهر رو ترک کنم ولی همه گفتن که پلیس می گیردت و بازداشتت میکنه واسه همین تو هتل همه روز رو موندم. البته نه از ترس پلیس فقط می خواستم که به عقاید اونا احترام بزارم و باورهاشونو زیر پا نزارم ولی وسوسه جاده خالی از هر وسیله ای همه روز با من بود و تنها چیزی که بابتش حسابی حسرت خوردم سکوت و زیبائی جاده ای بود که از دست دادم تو اونروز. اما به هرحال روز مفیدی رو پشت سر گذاشتم. همه کارهای عقب موندمو انجام دادم و لباسامو شستم و دوچرخمو مرتب کردم و کلی با دو دوست فرانسوی گپ زدم. راضیم از امروز و اونچه که انجام دادم توی این روز.   ................................................................. 3/9/2008   رسيدن به بالی من فقط چند روز دیگه بیشتر زمان نداشتم واسه موندن تو اندونزی و ویزا داشت تموم میشد و بایستی خیلی سریع رکاب میزدم و خودم و به بالی میرسوندم . بعد از جوکجاکارتا 330 کیلومتر داشتم تا سورابایا و از اونجا میتونستم برم بالی . توی جوکجا کارتا که بودم متوجه شدم که فوریه 29 روز است در حالیکه فکر می کردم 31 روز است و این یعنی اینکه 2 روز دیگر رو هم از دست دادم و بایستی فشار بیشتری به خودم می آوردم . بایستی اونو دو روزه انجام میدادم که کار نسبتا سختی بودش . روز اول رو که روز خیلی راحتی بود 162 کیلومتر رکاب زدم پشت به باد بودم و همه مسیر کافی بودش و به راحتی با میانگین 65/21 کیلومتر در ساعت اونو به پایان رسوندم فقط چند ساعت آخر سفر بارون می اومد و این کمی خسته ام کرد.  یه پمپ بنزین پیدا کردم واسه استراحت و شبو اونجا موندم و صبح زود دوباره حرکت کردم واسه سورابایا باید مرتب رکاب میزدم و زمانی واسه صرف کردن توی مسیر نداشتم . روز دوم کمی مشکل تر بود چون خستگی روز اول رو به همراه داشت و رو به باد بودم و همچنین جاده بالا و پایین زیاد داشت و این باعث شد که 2 ساعت از برنامه عقب باشم تا ظهر اما اینو خوب می دونستم که بعد از ظهر کارم ساده تر است چونکه بسمت ساحل حرکت می کردم و می دونستم که عصر جاده کمی سرازیری میشه و بعد هم خواهد چرخید و عصر تونستم عقب موندگی صبح رو جبران کنم و قبل از ساعت 6 عصر به سورابایا برسم بعد از 170 کیلومتر رکاب زدن.   همونطور هم که قبلا گفتم من از هیچ کتاب راهنمایی استفاده نمی کنم و حرکت می کنم تا ببینم چی پیش میاد و همونو دنبال می کنم. شنیده بودم از سورابایا می تونم با قایق برم به بالی ولی این نادرست بود و فقط وقتی رسیدم به سورابایا یه دوچرخه سوار اومد کنارم و شروع کرد به ارتباط برقرار کردن و و قتی فهمید برنامه من چیه منو به خوبی راهنمایی کرد و منو به خونشون دعوت کرد . اونجا فرصت خوبی داشتم که دوش بگیرم و اون به خوبی ازم پذیرائی کرد و فرصت کمی داشتم که استراحت کوتاهی داشته باشم و توی این مدت اون به ترمینال رفت و واسه من اطلاعاتی گرفت که چطور و چه ساعتی می تونم برم به بالی. این یعنی اینکه روز بعد هم بایستی 130 کیلومتر رکاب میزدم که با توجه به سفری شبانه با اتوبوس اصلا جالب نبودچون اتوبوس خیلی خوب نبود و نتونستم بخوابم و هم خستگی روز تو تنم مونده بود. تصمیم داشتم وقتی وارد جزیره میشم از اتوبوس پیاده بشم و باقیشو رکاب بزنم ولی اصلا نمی تونستم چشامو باز کنم و ترجیح دادم که اون مسیر رو تو برگشت رکاب بزنم. به هر حال بایستی اون راه رو می رفتم و برمی گشتم و از یه سمت باید اتوبوس سوار میشدم. پس بهتر بود که رفت رو با اتوبوس برم و برگشتو رکاب بزنم که حداقل از جاده لذت ببرم. خیلی جالب بود واسه اینکه اون دوستی که به من کمک کرد وقتی اونجا رو ترک کردم و پس از چند ساعت واسم sms فرستاد و خودشو معرفی کرد و اسمشو گفت و تا قبلش حتی اسمش رو هم نمی دونستم. این مهمان نوازی و گرمی چیزی که براحتی تو اندونزی دیده میشه واسه همینه که عاشق این کشورم با مردم خوب و مهربونش. زمانیکه به بالی رسیدم شرایط خاصی تو شهر بود تو گزارش بالی می تونین بخونین. ................................................................. 3/9/2008   جوکجاکارتا آخرین روز سفر قبل از جوکجاکا رتا خیلی سخت نبود و خیلی روز خوبی بود و ساده. فقط 60 کیلومتر داشتم واسه رکاب زدن و تصمیم گرفته بودم که به خودم فشار بیشتری بیارم. می خواستم وضعیت بدنمو چک کنم و همچنین وضعیت آمادگی قلبمو. واسه همین بعد از اینکه بخوبی خودمو گرم کردم واسه 2 ساعت خودمو تحت یه فشار زیاد قرار دادم و مثل روزهای خوبه دوچرخه سواری سالهای قبل تمرین کردم. 2ساعت تمام یه فشار یکنواخت نسبتا سنگین که خیلی بهم چسبید.ولی از عملکرد قلبم و عضلاتم راضی بودم چون با اینکه مدت زیادی تو جاکارتا مونده بودم ولی خیلی خوب جواب دادن. من واسه جوکجا کارتا کسی رو داشتم که برم پیش او. او از اعضای کلوپ مهمان نوازان هستش بنام پوتری. پوتری بااینکه خودش اندونزی نیست و در حال حاضر در امریکا زندگی میکنه ولی ازخونوادش خواست که من برم پششون و اونا هم بگرمی پذیرفتن. یه نفر دیگه هم از کلوب مهمان نوازان بهم جواب داده بود که می تونم برم پیش او. پا ئول که اهل لیتونی است و اینجا دانشجوست. شماره ای که پائول بهم داده بود ایراد داشت و نتونستم باهاش تماس بگیرم واسه همین با مادر پوتری تماس گرفتم و اون بهم آدرس داد که برم اونجا. یه خونواده سلطنتی و خیلی اهل آداب خاص. خیلی بامزه بود واسه منی که همه جا می خوابم همه چی می خورم و اصلا تو قیدوبند هیچ آدابی نیستم اینجا بایستی سرساعت غذا میخوردم. لباسم همیشه مثل مهمونی رفتن بود و خلاصه خیلی بامزه بود واسه منه بی قیدوبند. ولی بایستی اعتراف کنم که خیلی گرم و صمیمی و مهمون نواز بودن و امکانات خیلی خوبی واسم آماده کردن. دستشون درد نکنه و اینو بگم که این نوع مهمون نوازی رو فقط تو اندونزی میشه دید. واسه همینه که من عاشق این کشورم و این مردم. تو آخرین مطلبی که راجع به اندونزی خواهم نوشت مفصل راجع به مردمش می نویسم. حدود سااعت 10 صبح بود که رسیدم به اینجا و خیلی عطش داشتم یراست رفتم سراغ یه نارگیل تازه که حدود 3 لیوانن آب داره و از بهترین نوشیدنیهای منه. وقتی اومدم خونه ی پوتری و بعد از جابجا شدن دوش گرفتم و لباسامو شستم و همه لباسامو پهن کردم که کمی هوا بخورن آخه بعد از چند روز رکاب زدن زیر بارون همشون رطوبت داشتن. تو این شهر مهمترین چیزی که میشه دید معبدی بنام بروبودور که بزرگترین معبد دنیاست و خیلی مشهوره. این معبد توی یه شهر خیلی کوچیک به من همین نام واقع شده که حدود 56کیلومتر از جوکجا کارتا فاصله داره. با اتوبوسهای محلی رفتم اونجا که خیلی زمان برد. ولی بایستی همون روز میرفتم چون اصلا نمیشه به هوای اینجا اعتماد کرد و از هوای تقریبا صاف اونروز می خواستم بهره ببرم و گرنه بارون نمیزاره که لذت ببری از دیدن اونجا. جای گفتن نیست که معبد محشر بودش ولی حقیقتش اینکه آدما و مردمی که اونجا بودن واسه من بیشتر جذابیت داشت تا خود معبد اینقدر از این معبدها دیدم که ... حالا این یکی کمی بزرگتره ولی آدما هیچوقت واسم همیشگی و خسته کننده نبودن و همیشه دیدنشون و خوندنشون واسم تازگی داره. بعد از گشتی که تو معبد زدم و کمی عکسی که گرفتم یه سری دانش آموز جوون اومدن سراغم که انگلیسی صحبت کنن و یه سری فرم رو واسشون پر کنم چیزی که معلمشون ازشون خواسته بود. خیلی بامزه بود. شده بودم مثل یه آدم معروف که همه می خواستن باهام عکس بگیرن و پرسشنامه ها شون رو فقط امضاء میکردم و گفتن که خودشون پر میکنن. هاهاها اونجا هم مثل مدرسه های خودمون بچه ها میدونن چه جوری از زیر بار کارها در برن واسه همینه که هیچوقت رشد نمی کنیم. خیلی بامزه و دوست داشتنی بود بودن با اونا ولی یه پیامد بامزه هم داشت!!!!! من آخرین اتوبوس رو از دست دادم و یه دفعه خودمو وسط یه ترمینال مثل بیابون دیدم که هیچ اثری از اتوبوس نیست اونجا و چندتا موتور و تاکسی که یه توریست دربه در رو دیده بودن و دنبال اون بودن که چند دلاری ازش بکشن بیرون. اونا یه چیزی حدود 20 دلار قیمت دادن واسه برگردوندن من به شهر ولی غافل از اینکه من اگه می خواستم از این پولا بدم که کلاهم پسه معرکه است و اگه نتونم خودمو از اونجا به شهر برسونم بایستی برگردم خونمون و دوباره شروع کنم به مرور درسهای سفرم. بی توجه به حرفاشون سرمو انداختم پائین و شروع کردم کنار جاده قدم زدن به امید اونکه یه ماشینی ... چیزی پیدا کنم همیشه تو این مواقع یه اتفاقی می افته و یه راهی پیدا میشه. بعد از حدود 500متر یه نفر از کنار جاده صدام زد که میتونه کمکم کنه یا نه و من هم اولین چیزی که گفتم این بود... براپا؟(چقدر میشه )و اون گفت که نه فقط میخواد کمکم کنه و منو میرسونه به جاده اصلی بدون پول. اتفاق افتاد چیزی که بایستی می افتاد. منو دعوت کرد به یه نوشیدنی و شروع کرد از خاطرات شخصیش گفتن و اینکه چی شدش که از اسلام به مسیحیت رجوع کرد و.... کلی داستان که جالب بود شنیدنش. اون منو به جاده اصلی رسوند و از اونجا خیلی راحت یه اتوبوس محلی گیرم اومد و منو فقط با 7دلار رسوند به شهر. یه اتوبوس مثل اتوبوسهای روستاهای ایران که پر آدمو هر کس کیسه ای داره و مرغو خروسی.... ولی خیلی واسم لذت بخش بود و دوست داشتنی تجربه زندگی آدمهای معمولی. اونو بیشتر دوست دارم از زندگی توی یه خونه سلطنتی مثل جائیکه الان هستم. امروز صبح دودل بودم که بمونم یا حرکت کنم بعد از 4روز فعالیت شدید نیاز داشتم که حداقل 1روز کامل رو استراحت کنم ولی زمان بشدت کم و سریع میگذره و بایستی خودمو به موقع به بالی برسونم. نزدیک ظهر بود که دیدم کارهام تموم نشده و بایستی بمونم و این فرصت خوبی بود تا با یکی از اعضای کلوب مهمان نوازان که بهم ایمیل زده بود تماس بگیرم که همو ببینیم. ساعت 4عصر اومد دنبالم و منو برد واسه اینکه شهررو بهم نشون بده و بعدش باهم شام رفتیم بیرون و بعداز اونهم به دیدن یکی دیگه از اعضای کلوب مهمان نوازان که یه پسر اهل لیتوانی هست رفتیم و کلی چت کردیم باهم. یه روز خوب تموم شدش و بایستی کیفهامو ببندم و کلی کار مونده ولی خیلی خوابم میاد. همه وسایلم پهن وسط اتاق و هرچیزی یه گوشه افتاده و صبح زود هم بایستی حرکت کنم. فکر نمی کنم که شبی حال جمع کردنشونو داشته باشم و میزارم واسه صبح زود. ................................................................. 3/9/2008   ترک جاکارتا امروز 140 کیلومتر رکاب زدم و بعد از این مسافت رکاب زدن خیلی خسته ام واسه نوشتن ولی اینو خوب میدونم که اگه ننویسم و به تاخیر بندازم نوشتنو بعدا خیلی سخت خواهد بود نوشتن. این روزهای آخر سفرم توی اندونزی است و بایستی زمانو از دست ندم و تنبل نباشم. بلاخره من جاکارتا رو ترک کردم اونم بعد از حدود 50روز که طولانی ترین موندنم توی یه شهر بودش. من توی جاکارتا خیلی خوش شانس بودم که کسی رو داشتم که پیشش بمونم اونم واسه زمان طولانی. آریان خیلی توی این مدت لطف داشت در واقع اگه او نبود خیلی سخت بود واسم موندن توی جاکارتا واسه زمان طولانی چون بایستی کارهای ویزامو دنبال میکردم و این خیلی زمان برد. همیشه وقتی به کسی یا چیزی نیاز داری خدا خودش واست میرسونه و این خاصیت سفره. البته هنوز کارهام توی جاکارتا تموم نشده و بایستی دوباره برگردم اونجا تا پاسپورتمو از سفارت استرالیا بگیرم و همچنین یه کشتی پیدا کنم واسه نیوزلند. خیلی بامزه است من بایستی تا 10روز دیگه اندونزی رو ترک کنم و 6-5 روزدیگه رکاب زدن دارم و هنوز یه کشتی پیدا نکردم واسه نیوزلند. مثل همیشه احساسمو دنبال میکنم و... بایستی رفت و صبر کرد. همیشه مثل همه وقتی یه جا زیاد میمونی ریشه میکنی و همیشه کندن ریشه ها سخته واسه ادامه دادن همیشه این سخت ترین بخش سفرم بوده ولی یه نقطه واسه رفتن دارم و یه جاده واسه رکاب زدن پس بایستی برم و ادامه بدم. خاطرات خیلی شیرینی از جاکارتا واسم باقی موندش یه عالمه دوست خوب که اونجا پیدا کردم که چون تعدادشون زیاده نمی تونم از تک تکشون اسم ببرم. بسمت بالی رکاب میزنم و بعدش بایستی دوباره برگردم به جاکارتا که پاسپورتمو بگیرم و صدالبته یه کشتی پیدا کنم.   ................................................................. 3/9/2008   اولین تجربه غواصی اولین تجربه غواصی ودنیای زیر آب رو میخوام واسه تون بنویسم. همیشه دیدن دنیای زیر آب اقیانوسها واسم یه آرزو بودش و هنوز هم تشنه ام. توی تایلند این فرصت رو داشتم که snor cling کنم و کمی از اونو مزه مزه کنم ولی رفتن به عمق و لمس مرجانها و خاک زیر آب هنوز وسوسه هایی بود شدید. بالاخره فرصتی شد که به این آرزوی بزرگم برسم .... آریان دوست فیلیپینی که خونه ی او ساکنه توی جاکارتا یه غواص حرفه ای است و این فرصت رو برام فراهم کرد که آموزشهای اولیه غواصی رو توی استخر ببینم و بعدش با هم رفتیم سراغ اقیانوس. بایستی با یه شرکت غواصی هماهنگ می کردیم و در واقع از تور آنها استفاده می کردیم واسه این کار. واسه غواصی نیاز به داشتن گواهینامه غواصی است ولی از اونجایی که من شدیداعلاقه مند بودم و از اعتماد به نفس کافی واسه گفتن اینکه من گواهینامه دارم هم برخوردار بودم به ناچار مجبور شدم دروغ بگم و بگم که من گواهینامه دارم.این اولین دروغم بود توی این سفرولی خدائیش می ارزید. صبح خیلی زود حرکت کردیم بسمت مراک که 140 کیلومتر فاصله داره از جاکارتا تا بریم به جزیره سان گیانگ واسه غواصی. متاسفانه به دلیل بارندگی و سیل جاده بسته بود و کمی تاخیر داشتیم که این تاخیر باعث شد تا به جای3 تا دایو فقط 2 تا دایو داشته باشیم. وقتی رسیدیم به اونجا لباسها و وسایلمونو تحویل گرفتیم و من مثل یه آدم حرفه ای همه کارهاشو خودم انجام دادم و آماده شدم واسه دایو. بارون شروع شده بود ولی خیلی مهم نبود چون زیر آب بارون نمی اومد و خشک بود. خلاصه اولین دایو رو داشتیم ولی راستش رو بخواین کمی هیجان داشتم و مسلما تجربه هم هیچی نداشتم و تمام زمان دایو اول رو درگیر حفظ تعادلم زیر آب بودم ولی همه این مدت آریان کاملا حواسش بهم بودو مراقبم بود. بعد از دایو اول که خیلی چیزی ازش نفهمیدم رفتیم واسه نهار به جزیره. راستش اونجا داشتم به این فکر  می کردم که غواصی اونقدر هم که فکر می کردم جالب نبود و بهم خوش نگذشت و منتظر بودم که بهانه ای داشته باشم و دایو دوم رو نرم ولی به خودم گفتم که کم نیار پسر. خلاصه بعد از نهار رفتیم واسه دایو دوم وتو این فاصله آریان بهم توضیح داد که چه جوری بایستی حفظ تعادل کنم و این خیلی بهم کمک کرد در دایو دوم به طوری که اصلا نمی خواستم از آب بیام بیرون و به زور کشیدنم بیرون. خدائیش که بار دوم مثل یه آدم با تجربه عمل کردم و عملکردم واسه کسی که اولین بار غواصی می کنه خیلی خوب بود. بالاخره این بار هیجان نداشتم و به راحتی می تونستم خودمو حفظ کنم و حسابی لذت بردم. شنا کردن با  لاک پشت و ماهی های اقیانوس ......فقط خدا میدونه چقدر زیباست و لذت بخش. یه لاک پشت بزرگ دیدم و به سمتش شنا کردم و به آهستگی پشت اونو نوازش کردم و بعد از چند لحظه شنا کردن باهاش آروم دستمو گذاشتم روی شونه های اون. (می دونم که لمس او کار خوبی نیست ولی واسه کسی که بار اول اونو می بینه امکانش نیست خودشو کنترل کنه) به آهستگی با هم شنا کردیم و کلی حرف واسه گفتن بود اونجا.... نمی شه اون حس زیبا رو با کلام وصف کرد. متاسفانه آریان یکی از وسایلشو جا گذاشته بود و برگشته و امکان عکاسی رو از دست دادیم واسه دایو دوم. بعد از دایو دوم چون زمان رو تقریبا از دست داده بودیم فرصت واسه سومین دایو رو نداشتیم و برگشتیم به قایق که بسمت مراک برگردیم. تیممون شامل 8 نفر بودش باضافه 2 نفر دایومستر(مربی غواصی). بازم امیدوارم که توی اندونزی غواصی داشته باشم و واستون گزارشش را خواهم نوشت....... ................................................................. 2/8/2008   Talk show at Islamic Global School toye ye restorane Moracoee ba chand ta az bache haye Green Peace ashena shodam. dar vaghe Arianne mano bord onja ke ba ona sham dashte bashim va ba tavajoh be hadafe moshtarekemon, raje be mozoe derakhtan va jangalhaye andonezi sohbat konim. toye maghaleh ee ke vase ozae derakhtan va jangalhaye asile andonezi va malezi neveshtam ( mitonin ono toye bakhshe maghalat bekhonin) kheyli raje be ozae kharabe jangalha sohbat kardam. forsate khobi bood ke ba bache haye Green Peace ke dar naghshe modafeane jangal toye andonezi kar mikonan sohbat konim. Dina, dosti ke yeki az afrade hedayat konande modafeane jangal ( forest defenders ) bod az barnamehashon raje be kar kardan dar madares sohbat kard va in forstai bod vasam ke be madrese beram va ye kargahe dige dashte basham. gharar shod ke ba 2 ta az dostane Dina be madrese Global Islamic School berim. ba tavajoh be baroone ziad va hamchenin namaze jome emkane bargozarie kargah nabood, faghat toye barnameh ee ke dashtan vase mosabeghate tavashi va be noe Talk show, in forsat bood ke kami raje be hadafam ba bache ha sohbat konim. kheyli kare ziadi anjam nadadam onja vali baz khodesh ye kare kochik bod va az hichi behtar. ................................................................. 2/8/2008   کارگاه زیست محیطی درمدرسه بینوس هفته گذشته به مدرسه بینوس رفتم که یه مدرسه خیلی بزرگ و معروف است توی جاکارتا.  به کمک آریان با آقای بوی که یه هنرمند فیلیپینی و مسئول بخش هنر مدرسه است ملاقات داشتم و بعد از صحبت راجع به هدفم از این کار واسشون یه پروپوسال نوشتم و بعد از چند روز به اون مدرسه رفتم واسه برگزاری کارگاه زیست محیطی و صحبت با بچه ها. هدفم بچه های کلاس 5-3 بود و واسه اینکار یه قراری گذاشته شد که این کارگاه برگزار بشه و با توجه به شرایط مدرسه قرار شد که واسشون 4 تا درخت واسه کاشتن توی محیط داخلی ببرم. مثل همیشه 2 موضوع داشتیم واسه صحبت کردن. سفر و درختان و همچنین نمایش عکسهای سفر که اونارو بیشتر جذب میکنه به موضوع درختان توجه کنن. از اونا خواستم که واسم داستانهائی راجع به درختان بنویسن و خیلی جالب بود وقتی که رفتم واسه جمع آوری داستانها دیدم که یکی از دانش آموزان واسم یه گلدون گذاشته و گفتش که شما از درختان خوشتون میاد واستون یه گلدون گل گرفتم به جای داستان. مثل همیشه شاد بود و دوست داستنی و حسابی لذت بردم از اون کلاس. ................................................................. 2/8/2008   sood be gholeh Rinjani gozareshesh ro be zoodi minevisam ................................................................. 2/8/2008   کارگاه زیست محیطی در مدرسه کنسیل ساندی روز یکشنبه 19زانویه به محلی رفتم بنام KANCIL(kelompok anek aecil cinta belagar..... یا بچه هائی که آموختن رو دوست دارن ساندی اسکول توی سنن مرکز جاکارتا. این مدرسه توسط گروهی هدایت میشه که مدیر اون گروه خانم مونیکا (تینین)است. به اونجا رفتم تا با بچه ها یه کارگاه آموزشی داشته باشیم و با هم درختی بکاریم. واسه هماهنگی از قبل من آناستاسیا رو دیده بودم که به آموزش زبان انگلیسی بچه ها کمک میکنه. ما همدیگرو توی رستوران مک دونالد دیدیم.(بد نیست بگم که حدود 5 ماه است که مک دونالد و kfcنمی خورم و همچنین کوکاکولا). ما راجع به نحوه اجرای کارگاه و برنامه مورد نظرم با هم صحبت کردیم و در نهایت واسه روز یکشنبه قرار گذاشتیم که به اون مدرسه برم.  آناستاسیا متعلق به یه گروهی از خانمهای مجرد مسیحی است که کارهای خیریه انجام میدن و اون مدرسه هم توسط همون گروه اداره میشه.اونا به بچه های فقیر کمک می کنن که آموزش بهتری داشته باشن. و در واقع کلاسهای فوق برنامه واسشون میذارن تا کمبودهای آموزشی مدرسه عمومی پائین شهر رو جبران کنن. بعد از صحبت کردن راجع به سفر و درختان اونا شروع کردن به پیدا کردن کلماتی واسه پرسش و سوال راجع به موضوعات مختلف. البته اون بچه های شر و بازیگوش بیشتر مایل بودن که از زندگی شخصیم سوال کنن تا از سفر. اونها جملات خوبی رو راجع به درختان واسه ارائه داشتن که این خیلی جای امیدواری بود واسه این منطقه از آسیا. بعدش تصمیم داشتیم که کمی از عکسهای سفر رو ببینیم ولی نور فضا خیلی زیاد بود و به سختی تونستیم کمی از عکسها رو نمایش بدیم واسشون. روز خیلی خوبی بود به کلی از سوالهای بچه ها خندیدیم با بقیه معلم ها. کار کردن با بچه ها رو خیلی دوست دارم اونا خیلی صادق و راحتن تو رفتارشون و این خیلی بهم کمک می کنه که بتونم برنامه هامو راحت تر اجرا کنم. از آناستاسیا و مونیکا سپاسگزارم واسه لطفشون و همکاریشون. ................................................................. 2/8/2008   پالمبانگ تا جاکارتا بعد از پا لمبانگ من هنوز 5 روز دیگه داشتم که بایستی رکاب میزدم و این یعنی 4 شب دیگه که بایستی جائی واسه موندن پیدا می کردم. شب اول بعد از حدود 80 کیلومتر رکاب زدن رسیدم به یه پمپ بنزین و اونجا موندم یه شب کاملا معمولی مثل خیلی شبهای دیگه ای که توی پمپ بنزین می خوابم و توی توالتهاش دوش می گیرم. روز بعد هم که یه روز کمی سنگین بودرو سپری کردم ولی هوا داشت کم کم تاریک میشد و من هنوز جائی پیدا نکرده بودم واسه شب مونی. بلاخره یه جائی بود که زمین صافی داشت و مناسب بود واسه چادر زدن واسه همین همونجا موندم و از کسی که اونجا بود خواستم بهم اجازه بدن که اونجا چادر بزنم ولی طبق معمول اندونزی اونا به من اجازه ندادن و منو دعوت کردن به خونشون و گفتن که می تونم شبو پیش اونا بمونم. در حقیقت پسری که اونجا بود از من خواست که پیششون بمونم. اون توی یه کارواش که چسبیده بود به خونشون کار میکرد و بعد از حمام کردن توی فضای آزاد و با آب گل آلود رودخانه آماده شدم واسه شام خوردن. از اون پسر خواستم که با هم بریم یه جائی غذا بخوریم و اون منو برد به یه کافه کوچیک که غذاهای کاملا معمولی داشت. فقط 2 مدل سوپ که مردم معمولی خیلی استفاده می کنن اونم بخاطر قیمت پائینش. با هم شام خوردیم اونجا با اینکه من پرخوری کردم ولی پول شام هر دوتامون شد 700تومن. واسم جالب بود تجربه کردن زندگی آدمهای سطح پائین و همیشه اونا واسم از درجه اهمیت بالاتری برخوردارن تا آدمهای مرفه. از بودن در کنار اونا بیشتر لذت می برم و باهاشون خیلی راحتترم. اونا چیزی واسه از دست دادن ندارن واسه همین به راحتی بهت اجازه میدن که کنارشون باشی و باهاشون زندگی کنی. ولی اونائی که چیزی دارن که ممکنه از دست بدن خیلی سخته بهشون نزدیک شدن و خیلی سخت اونقدر صمیمی و راحت میشن باهات. اونشب توی همون کافه کوچیک چند نفر بودن که خیلی تلاش داشتن که ارتباطی برقرار کنن ولی زبان عامل مهمی بود که این امکان رو از ما سلب کرده بود. این خواست خود منه که زبان ندونم و با آدمها کم ارتباط داشته باشم. برگشتیم خونه و من آماده بودم که بخوابم که یه دفعه دیدم دور و برم 15-10 نفر جوون که همگی سیگار میکشیدن نشستن و زل زدن به من همشون تلاش میکردن که چیزی بپرسن واسه همین بارها اسمم و کشورمو بهشون جواب دادم. بعد از زمان کوتاهی اونا رفتن و می تونستم بخوابم ولی پشه ها تا خود صبح راحتم نذاشتن و با اینکه از کرمهای ضد پشه استفاده کردم ولی انگار نه انگار. اونجارو صبح ساعت حدود 7 ترک کردم و دوباره به راه افتادم. دیدن مردم شاد و آروم سوماترا شدیدا منو به وجد آورده بود و با صدای بلند واسه خودم آواز میخوندم و چشمهای آدمهائی که کنار جاده بودن و متعجب از دیدن آوازه خونی که داره رکاب میزنه منو دنبال میکرد و لبخندی به لباشون می نشوند. اونروز خیلی شاد بودم واسه همین موقع عصر تصمیم گرفتم که شادیمو جشن بگیرم ولی نمی دونستم با کی... فقط عصر زمانیکه می خواستم واسه شام چیزی بخرم کلی چیز اضافه خریدم کلی میوه و بیسکویت و شیرینی و... اونشب قرار بود که جشن بگیرم. نزدیک غروب بود که یه پمپ بنزین پیدا کردم و یه راست رفتم سراغ مسجدش. خونواده ای که اونجا بودن بگرمی پذیرا شدن منو و براحتی اجازه دادن که شب رو اونجا بمونم. واسم دستشوئی رو تمیز کردن که دوش بگیرم و با یه چای داغ پذیرا شدن منو. همیشه مردم خونگرم و صمیمی اندونزی منو سرشار کردن از شادی و مهربونی. بعد از اینکه دوش گرفتم اون مرد با یه بشقاب سیب زمینی پخته اومد پیشم و اینجا بود اونائی رو که بایستی باهاشون جشن میگرفتم رو پیدا کردم. هرآنچه داشتیم رو سر سفره ای کوچیک چیدیم و شادیمونو چاشنی سفره گرممون کردیم. بعد از چند ساعتی اونا از من خواستن که وسایلمو بزارم توی اتاقشون و خودم راحت توی مسجد بخوابم. اونا رفتن و من تنها نشستم توی ایوان جلوی مسجد و با یه چای داغ به شنیدن صدای بارونی که مدتی پیش شروع شده بود گوش کردم و مرور میکردم شادئی که از اون همه مهربونی داشتم. صبح روز بعد در واقع آخرین روز سفردر سوماترا بود و بایستی از سوماترا خارج میشدم بسمت جاوا. 130 کیلومتر داشتم تا بندر و بایستی از اونجا با یه کشتی میرفتم به جاوا از طریق ملاکا استریت. با توجه به فشار زیادی که در طول روز آوردم زود رسیدم به بندر و با اولین کشتی بسمت جاوا حرکت کردم تا صبح زود سفرمو توی جاوا و بسمت جاکارتا شروع کنم. قبل از اومدن به اندونزی خیلی ها بهم می گفتن که اونجا مواظب وسایلم باشم و... ولی اینجا رو خیلی امن دیدم و خیلی راحت وسایلمو همه جا رها میکردم و کسی توجهی نداشت بهشون. توی کشتی دوچرخه و همه وسایلمو گذاشتم پلئین و خودم رفتم روی عرشه تا دریا رو تماشا کنم و بعد از 2 ساعت که برگشتم کسی حتی به وسایلم نزدیک هم نشده بود. ساعت حدود 9 شب بود که رسیدم به ملاکا ولی تصمیم نداشتم که توی شهر بمونم و بایستی سریع از شهر خارج میشدم تا جائی واسه شب موندن پیدا کنم. بعد از اینکه اولین پمپ بنزین و یه رستوران بهم اجازه ندادن که شب رو اونجا بمونم یا اونجا چادر بزنم مجبور شدم که توی شب کمی رکاب بزنم. خیلی خطرناک بود رکاب زدن توی اون جاده باریک و تاریک که کلی ماشین ازش رد میشد. ولی چاره ای نبود و بایستی میرفتم تا جائی پیدا کنم. خوشبختانه بعد از کمی چند کیلومتر یه پمپ بنزین دیگه پیدا کردم و دیگه از کسی سوال نکردم که بهم اجازه بدن یا نه و یه راست رفتم وسایلمو گذاشتم داخل نماز خانه و رفتم تا دوش بگیرم. اونجا جائی مناسب نداشت واسه شستن بدنم ولی بایستی بعد از یه روز فعالیت سنگین این کار رو میکردم. تنها گزینه استفاده از توالتی بود که اصلا جائی نداشت. فقط بایستی روی سنگ توالت فرنگی می نشستم و خودمو حمام میدادم. ولی بازم خیلی خوب بود چون لااقل آبی بود واسه اینکار. آخرین روز رکاب زدن قبل از جاکارتا هم سپری شد ولی نه به دلچسبی سوماترا. جاوا خیلی شلوغ تر از سوماترا و ترافیک و آلودگی خیلی بیشتره کمی پیشرفته تر و اون بکری و زیبائی سوماترا رو نداره. بعد از 120 کیلومتر رکاب زدن نزدیک ساعت 4 عصر بود که رسیدم به جاکارتا و با آریان دوست فیلیپینیم که قرار بود پیشش بمونم تماس گرفتم و یه راست رفتم سراغ اون. داشتن چند تا دوست واسه صحبت کردن اونم توی یه رستوران خیلی شیک عربی با یه غذای معرکه بعد از 5 روز فعالیت خیلی می چسبه و اونهم چیزی بود که اونشب داشتم. ................................................................. 1/28/2008   سال نو در پالمبانگ من حدود ساعت 2 عصر رسیدم به پالمبانگ و یه راست رفتم سراغ پیدا کردن یه هتل مناسب.این دفعه دوست داشتم توی یه هتل بهتر باشم و با خودم گفتم که بزار امشب رو جشن بگیرم همراه با مردم چون شب سال نو بود و همه مردم شاد بودن. به خاطر سال نو بیشتر هتلها پر بودن وو بعد از زمان زیادی گشتن بلاخره یه جای مناسب پیدا کردم. خیلی خسته بودم و گرسنه. ولی خوشحال بودم چون بعد از مدت زمان زیادی رسیده بودم به یه شهر بزرگ و می دونستم به راحتی میتونم اینجا غذای مورد علاقمو پیدا کنم و کمی به خودم استراحت بدم. غذاهای اندونزی رو دوست دارم ولی یکنواختی غذاهائی که توی بیست روز گذشته داشتم منو شدیدا به سمت غذاهای مناسب با ذائقه ام می کشوند. بعد از یه دوش و کمی استراحت رفتم بیرون. درست روبروی هتل یه مرکز خرید خیلی بزرگ بود و کلی رستوران و غذاهای دوست داشتنی. یه راست رفتم سراغ ساندویچ جامبون و پنیر. قابل وصف نیست لذت خوردن ساندویچ جامبون و چیز بعد از 20 روز فقط برنج. هنوز از اونجا بیرون نیامده بودم که یه راست رفتم سراغ یه پیتزا.ولع زیادی داشتم واسه خوردن غذاهای مورد علاقم. خوب کمی خستگی گرفته بودم شکمم هم سیر شده بود و حالا با یستی میرفتم ببینم توی شهر چه خبره … . شب سال نو بود و به دنبال یه جائی بودم که جشن داشته باشن. دوچرخمو برداشتم و یه خیابون رو گرفتم و شروع کردم به رکاب زدن تا ببینم به کجا منو میبره.  بعد از کمی رکاب زدن یه جا یه پارتی بزرگ دیدم و کلی آدم که همه لباسهای یک دست داشتند. متوجه شدم که اون پارتیه موتورسوارهائی است که متعلق به یه کلاب هستن وشب سال نه رو جشن گرفته بودن با موسیقیه دی جی و برنامه های دیکه شون. چند دقیقه ای اونجا موندم ولی دیدم که کسی رو نمی شناسم وفقط موسیقی هم خیلی واسم جذاب نیست واسه ی همین داشتم اونجا رو ترک می کردم که با یه نفر شروع کردم به صحبت وقتی فهمید که دارم با دوچرخه سفر می کنم یه دفعه منو برد تو وبه دوستش معرفی کرد. منو نشوند جائی که واسه ی مهمون های خاصشون در نظر گرفته بودن و حسابی شروع کردن منو تحویل گرفتن. چند دقیقه ای نگذ شته بود که دیدم از بالای سن منو صدا می کنن و تنها با 5 دقیقه شدم یه آدم معروف که همه می خواستن باهام عکس بگیرن وامضاء بگیرن.و مدام واسم شیرینی و نوشیدنی می آوردن. بعد هم سرو کله ی مصاحبه گر رادیو پیدا شد و… . خلاصه که حسابی داشت همه چی خوب پیش می رفت ومنم واسه خودم کسی شده بودم اونجا. یه دختراندونزیائی با کلی وسواس اومد و خواست که با هم عکس بگیریم و با کلی احتیاط پرسید که میتونه با هم عکس بگیریم… . فکر میکردن من کی هستم؟ تنها تا 10 دقیقه قبل کسی منو اونجا آدم هم حساب نمی کرد. خلاصه بعد از اینکه لطفی دختر اندونزیائی که به خوبی به انگلیسی مسلط بود عکس گرفت نامزدش هم اومد و شروع کردیم به صحبت کردن راجع به موضوعات مختلف. خیلی زود دوستای خوبی شدیم واسه هم. و تقریبا همه شب رو با هم سپری کردیم و سال نو رو هم با هم جشن گرفتیم.